Her sene tüm dünyada düzenlenen onur yürüyüşü ve bir hafta boyunca düzenlenen etkinlikler Türkiye’de de yapılıyor ancak hala oldukça çekingen. Uzun zamandır denk gelememiştim bu sene yürüyüşe katılma fırsatım oldu. Katılan grup oldukça büyüktü hatta Radikal‘e göre 5000 kişi. Bu işin güzel kısmı ancak biliyoruzki bunun kat be katı var ancak hiç biri ben eşcinselim diyemiyor. Çoğunlukla dışarıdan gelecek tepkilere çekiniyorlar. Zaten yürüyüş sırasında çevredekilerin bakışları da niye çekindiklerini açıklayabilirdi.
Dünya’da yapılan etkinlikler daha çok bir karnaval havasında geçiyor. Karnaval diğer insanların eşcinselleri kanıksamasında oldukça yardımcı oluyor diye düşünüyorum. Ama diğer taraftan da karnavallarda sınırlar da biraz daha fazla zorlandığı için Türkiye’de bunun gerçekleşmesi o kadar da kolay değil. Umarım yakın zamanda ülkemizde de görme şansı bulacak kadar insanların hoşgörüsü artar.
Beni şaşırtan son bir konu daha bu kadar çok kişinin katıldığı bir etkinlik olsa bile facebook, twitter gibi sitelerde paylaşım oranının düşüklüğü hala beni şaşırtıyor.
Bu gidişle en ilgiyle takip ettiğim film festivali olacak. Şimdiden iki günde iki film yaptım üçüncü günde de filmim var üşenmezsem gidicem. Peki nelere gittim. İlk olarak Ergin‘in söylediği İt İti Isırır‘a gittik festival açılışını yaptık. Bir şey bilmiyordum film hakkında sadece isminden dolayı vur kır bişiler olacaktı. Film bir işkence sahnesiyle başlıyor ve parayı almaya çalıştıkları adamı yanlışlıkla öldürüyorlar. Evi aramaya başlayan üç adamdan Peñaranda parayı buluyor ve diğerlerinden gizlice alıyor. O parayla kaçıp kendine yepyeni bir hayat kurmayı planlıyor. Ancak paranın miktarı büyük olunca büyük patron dahil herkes paranın peşine düşüyor. Kolombiya mafyasının bu iç hesaplaşması içine ek hikayeler alarak zenginleşerek karşımıza geliyor. Sonuçta it iti ısırıyor ama biraz boku çıkıyor. Keşke iş adelanın sapığı ile sonlansaydı. Sonu dışında bir çok yerinde beni içine almayı başaran İt İti Isırır süper olmasa bile izlemeye değer.
Tabiki sıradaki film Milk. Bu filmi izlemek için tonlarca neden bulabiliyorum kendime. Sean Penn, Gus Van Sant, eşcinsel hakları… Eşcinselliğini gizlice yaşayan Harvey Milk‘in uyanışı ve sonrasında onu belediye meclis üyeliğine ulaştıran yolu konu alan film festivalin en iyilerinden biri olduğu kesin. Sean Penn‘in James Franco ile tanışıp çıkmaya başladığı sahne ve tüm geylerin fiziklerinin muntazam olması dışında film gerçeklikten çok kopmamış ve bir çok noktada mucize bekleyen izleyiciye hayır hayatta bunlar da vardır diyor.
Sera‘nın aksine bence filmde bir iki yan roldeki kişi hariç genelde oyunculuklar olduça başarılı ve filmin içine çekebiliyor. Ayrıca Gus Van Sant mühtiş bir yönetim göstermiş. Önceki daraldığım çocuk problemlerinden sonra bu film onun yönetmenliğini rahatlıkla tatmama neden oldu.
Milk ayrıca bizi eşcinseller hakkında bir kere daha düşünmeye itiyor. Ülkemizde hala ezilen, zor durumda bırakılan hatta öldürülen eşcinselleri görmezden gelmemeli ve elimizden geldiğince destek olmalıyız. Devlet bile onları kabul etmezken her girişim çok önemli bir hale geliyor.
Festival havasını bir Atlas bir de Emek‘te solumaya çalıştım burnuma hiç koku gelmedi. Festival sadece film gösterimi havasında geçiyor. Benim IAF için bunu beceremediğimize o kadar da üzülmemem gerekiyor gibi hatta yapacağımız en ufak şey bile ortamı güzelleştirmeye yarayacak gibi duruyor.
üşenmezsem gidicem. Peki nelere gittim. İlk olarak 
