İş yoğunluğu nedeniyle bir türlü konsantre olup bir şey yazamadım. Gerçi yazılarımın hangisine konsantre olmuşum o ayrı. Neyse yazmak istediğim aslında bir sürü konu var. İlk olarak en heyecan vericiyle film festivalinin en iyi filmiyle başlıyorum. Ne bir yarışma bölümünde ne kurmaca bir film sadece belgesel hatta görüntü bile yok arka arkaya fotoğraflar ve bir kaç uzmanla yapılan röportajdan oluşuyor.

Festivalde yoğun bir şekilde bir çok film izleyince sonlara doğru biraz da yeter demeye başladım artık çok haz alamıyordum. Demekki iş keyifli filmdeymiş. Çünkü 3 film üstüste izleyeceğim ve ikinci film Aya Seyahat. Belgesel çekilmez diyordum. Filme girdik salon çok dolu değildi. Her ne kadar daha önce Kutluğ Ataman‘ın işlerini bilsem de canım sıkkındı. Ancak film başladı ve herşey değişmeye başladı.

Öncelikle konusu çok keyifliydi. Köy enstitüsüne giden bir köylünün köyüne geri dönüp köylüler ile eğitim seviyesi çakışması yaşaması üzerine alkolik olur. Köyün başka bir yerinde de köçek olduğu için deli diye nitelendirilen ve dışlanan çobanda diğer karakterimiz. Karakterlerimizi tanıdıktan sonra olayın alevlenmesine gelelim. Erzincan‘ın ufak bir köyünden 1957 senesinde bir politikacı geçer. Hiç durmaya niyeti olmayan politikacının arabası bozulunca tamir etmek için dururlar bunu fırsat bilen politikacı hazır durduk bir konuşma yapayım der ve köylüyü toplar ve konuşmaya başlar. Beni seçin şöle yapacaz böle yapacaz der. Sonra o sıralarda Ruslar aya gitme çalışmalarındalar populer bir konu aya gitmek. Politikacı aya gidicez hep beraber der. Köylü politikacıyla dalga geçer. Ancak bu konuşma kulaktan kulağa diğer köylere yayılır ve aya gidecekmişsiniz diye dalga geçmeye başlar civar köyler. Bunun üzerine bizim dışlanmış ikilimiz alkolik motorcu ile köçek çoban aya gitmeye karar verir. Bunların yanına aya gidicem durumumu düzelteyim sizi de yanıma aldırıcam diyen genç adam ve ailesinden uzaklaşmak isteyen genç kız da katılınca Türkiye ilk aya gitme denemesini 1957′de bu dört cesur astranot ile yapar.

Kutluğ Ataman konuyu Erzincan’daki bir köyde o köyün halkıyla beraber foto roman tadında gerçekleştirmiş. Üstüne de olayları yine köy halkından biri anlatmış. Sonuçta kahkaha yönü bol olmasının yanında köy enstitülerinin sosyolojik durumunu, anadolu köyündeki sosyolojik durumları önümüze seren bir film çıkmış ortaya.

Son olarak bir rahatlamamı paylaşayım. İstanbul Film Festivali‘nde de bilgisayar ekranını gördüm ya bizim festivalde ne yapsak sorun etmem artık. Demekki herkesin başına geliyormuş kardeşim. Ama ben diyorum harddiskten göstermek lazım o filmi.